Νόσος Πάρκινσον

07/12/2024

Ορισμός:

Η νόσος του Πάρκινσον είναι μια χρόνια, προοδευτική νευροεκφυλιστική διαταραχή του κεντρικού νευρικού συστήματος που επηρεάζει κυρίως την κίνηση. Προκαλείται από την απώλεια ντοπαμινεργικών νευρώνων στη μέλαινα ουσία (substantia nigra) του εγκεφάλου, με αποτέλεσμα τη μείωση της ντοπαμίνης, ενός νευροδιαβιβαστή που είναι απαραίτητος για τον έλεγχο της κίνησης.

Είναι η δεύτερη πιο συχνή νευροεκφυλιστική διαταραχή παγκοσμίως μετά τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Τα βασικά χαρακτηριστικά της περιλαμβάνουν:

• Κινητικά συμπτώματα: Τρόμος σε κατάσταση ηρεμίας, βραδυκινησία, μυϊκή δυσκαμψία, και αστάθεια στάσης.

• Μη κινητικά συμπτώματα: Διαταραχές ύπνου, δυσκοιλιότητα, κατάθλιψη, κόπωση, ορθοστατική υπόταση, και άνοια σε προχωρημένα στάδια.

Αιτιολογία: Η νόσος αποδίδεται σε γενετικούς, περιβαλλοντικούς και νευροτοξικούς παράγοντες. Οι περισσότερες περιπτώσεις είναι σποραδικές, αν και περίπου το 10-15% συνδέονται με γονιδιακές μεταλλάξεις (Kalia & Lang, 2015).

 Διάγνωση:

Η διάγνωση βασίζεται κυρίως σε κλινικές δοκιμασίες, καθώς δεν υπάρχει απόλυτα εξειδικευμένη διαγνωστική εξέταση για τη νόσο.

• Κλινικά κριτήρια: Οι γιατροί χρησιμοποιούν τα κριτήρια του Movement Disorder Society (MDS), που περιλαμβάνουν κινητικά συμπτώματα όπως βραδυκινησία και τουλάχιστον ένα από τα ακόλουθα: τρόμο ηρεμίας, δυσκαμψία ή αστάθεια στάσης (Postuma et al., 2015).

• Εργαστηριακές εξετάσεις: Χρησιμοποιούνται για αποκλεισμό άλλων αιτίων.

• Απεικόνιση: Το DaTSCAN (σπινθηρογράφημα ντοπαμινικών μεταφορέων) μπορεί να βοηθήσει στη διαφοροδιάγνωση (Seppi et al., 2019).

 Φυσικοθεραπευτική Αντιμετώπιση:

Η φυσικοθεραπεία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της διαχείρισης της νόσου, βοηθώντας στη διατήρηση της κινητικότητας, της ισορροπίας και της βέλτιστης δυνατής ποιότητας ζωής των ασθενών.

 Στόχοι της Φυσικοθεραπείας:

• Βελτίωση της κινητικότητας και της λειτουργικότητας.

• Διατήρηση της ισορροπίας και πρόληψη πτώσεων.

• Ενίσχυση της δύναμης και της ευλυγισίας.

• Διαχείριση του τρόμου και της βραδυκινησίας.