ΔΙΑΣΤΡΕΜΜΑ ΑΣΤΡΑΓΑΛΟΥ

15/03/2024

ΟΡΙΣΜΟΣ

Ως διάστρεμμα χαρακτηρίζεται η διάταση ή ρήξη των συνδέσμων μιας ή

περισσοτέρων αρθρώσεων. Αποτελεί τον πιο κοινό τραυματισμό της

ποδοκνημικής (ΠΔΚ) άρθρωσης.

Οι συνδεσμικές κακώσεις της ποδοκνημικής, περιλαμβάνουν τη μερική 

ή  ολική  ρήξη  του  έξω  και  του  έσω  συνδέσμου,  καθώς  και  της 

κάτω  κνημοπερονιαίας συνδέσμοσης .

ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ

Σύμφωνα με τους Daniel et al.(2007) τα τραυματικά διαστρέμματα της

ποδοκνημικής είναι αρκετά συχνά και αποτελούν περίπου το 10% των

τραυματισμών. Οι συνδεσμικές κακώσεις στην ποδοκνημική είναι η

συχνότερη αθλητική κάκωση αποτελώντας περίπου το 20% όλων των

αθλητικών τραυματισμών ενώ σε μερικά αθλήματα ειδικά τα ομαδικά

όπως το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το βόλεϊ και το χάντμπολ το ποσοστό

αυτό ανέρχεται στο 50%.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Με βάση τους Waterman et L.(2010) τα κύρια συμπτώματα του

διαστρέμματος ΠΔΚ είναι:

 πόνος

 οίδημα (πρήξιμο)

 αιμάτωμα

 εκχυμώσεις

 δυσκαμψία

 χωλότητα (δυσκολία κατά την βάδιση)

 αστάθεια

ΑΙΤΙΑ

Το διάστρεμμα της ποδοκνημικής οφείλεται : σε δυο κατηγορίες

παραγόντων τους ενδογενείς παράγοντες, όπως η έλλειψη μυϊκής

δύναμης, ελαστικότητας και ιδιοδεκτικότητας και τους εξωγενείς

παράγοντες, όπως τα λανθασμένα εμβιομηχανικά πρότυπα εκτέλεσης, τα

ακατάλληλα υποδήματα, προηγούμενοι τραυματισμοί ή ανεπαρκής

προθέρμανση. Μετά την αποκατάσταση της συνδεσμικής κάκωσης της

ποδοκνημικής άρθρωσης η λειτουργική αστάθεια αποτελεί σημαντικό

παράγοντα και συνδέεται με την υψηλή συχνότητα υποτροπών, ιστικής

καταστροφής και μηχανικής αστάθειας στην άρθρωση. (Φουσέκης Κ. Α.,

(2015), Εφαρμοσμένη Αθλητική Φυσικοθεραπεία). Ανάλογα με τον

βαθμό της κάκωσης τα διαστρέμματα ταξινομούνται σε :

1ου βαθμού διάστρεμμα: Ελαφρά ρήξη, διάταση των συνδέσμων

2ου βαθμού διάστρεμμα: Μερική ρήξη των συνδέσμων

3ου βαθμού διάστρεμμα: Πλήρης ρήξη των συνδέσμων

ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

Αρκετοί είναι οι ενδογενείς και εξωγενείς παράγοντες κινδύνου που

οδηγούν-προδιαθέτουν έναν αθλητή σε διάστρεμμα ΠΔΚ. Ο πιο κοινός

παράγοντας κινδύνου είναι το προηγούμενο ιστορικό διάστρεψης. Ένα

προηγούμενο διάστρεμμα μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δύναμη και την

ακεραιότητα των σταθεροποιητών στοιχείων (συνδέσμων,μαλακών

μοριών) και να διακόψει τις αισθητικές νευρικές ίνες (Beynnon et al.

2002). Το φύλο, το ύψος, το βάρος, η κυριαρχία των άκρων, η

ορθοστατική ταλάντωση και η ανατομία των ποδιών είναι εγγενή. Οι

εξωγενείς παράγοντες κινδύνου μπορεί να περιλαμβάνουν ταινία (tape),

στήριγμα, τύπο παπουτσιού και ένταση δραστηριότητας.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Η διάγνωση του διαστρέμματος ΠΔΚ πραγματοποιείται με :

 το ιστορικό και τον μηχανισμό κάκωσης

 την κλινική εικόνα του ασθενή

 τις διαγνωστικές δοκιμασίες-ειδικά τεστ (Anterior Draw - tests the

ATFL Talar Tilt - tests the CFL,Posterior Draw - tests the

PTFL,Squeeze test - for syndesmotic sprain, external rotation stress

test (Kleiger’s test)syndesmotic sprain (Lynch 2002)) και τον

στατοκινητικό έλεγχο

 τις ακτινογραφίες και την μαγνητική (MRI)

 την διαγνωστική αρθροσκόπηση

ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

 Στα αρχικά στάδια της θεραπείας στόχος είναι ο περιορισμός του

οιδηματος στην προσβεβλημένη περιοχή με την χρήση ( πάγου,

κρυοθεραπείας, υπέρηχου και TENS)

 Δομική σταθεροποίηση (tape,νάρθηκας)

 Σταδιακή φόρτιση τραυματισμένης δομής ( βοηθήματα βάδισης)

 Κινητοποίηση μαλακών μορίων και άρθρωσης ( βελτίωση ROM)

 Αύξηση λειτουργικής αστάθειας και ιδιοδεκτικότητας (πχ

δυναμική σταθερότητα)

 Σταδιακή επανένταξη στις δραστηριότητες

ΠΡΟΛΗΨΗ

Η διατήρηση και η αύξηση της μυικής ισχύος ,η βελτίωση της

μυικής ισορροπίας-ιδιοδεκτικότητας και ελαστικότητας των

συνδέσμων αποτελόυν τα εργαλεία για την αποφυγή των

διαστρεμμάτων (Doherty et al 2017). Επιπλέον η καλή

προθέρμανση, ο κατάλληλος αθλητικός εξοπλισμός και η αποφυγή

της υπερκόπωσης (οι περισσότεροι τραυματισμοί συμβαίνουν όταν

ο αθλητής είναι κουρασμένος) συμβάλλουν στον περιορισμό ενός

πιθανού τραυματισμού.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Beynnon, B. D., Murphy, D. F., & Alosa, D. M. (2002). Predictive

factors for lateral ankle sprains: a literature review. Journal of athletic

training, 37(4), 376.

Daniel Tik-Pui Fong   , Youlian Hong, Lap-Ki Chan, Patrick Shu-Hang

Yung, Kai-Ming Chan. A systematic review on ankle injury and ankle

sprain in sports. Sports Med. 2007;37(1):73-94.  doi: 10.2165/00007256-

200737010-00006.

Doherty C, Bleakley C, Delahunt E,Holden S.Treatment

and prevention of acute and recurrent ankle sprain: an overview of

systematic reviews with meta-analysis..Br J Sports Med. 2017

Jan;51(2):113-125. doi: 10.1136/bjsports-2016-096178. Epub 2016 Oct 8

Lynch S. Assessment of the Injured Ankle in the Athlete. J Athl Train

2002 37(4) 406-412

Waterman BR, Belmont PJJr, Cameron KL, et al. Epidemiology of ankle

sprain at the United States Military Academy. Am J Sports Med

2010;38:797–803

Φουσέκης, Α., Κ., (2015), Εφαρμοσμένη Αθλητική Φυσικοθεραπεία σ.σ

1031-1075 © 2024 Rodicare Remove